In Memorium

In Memorium

28-02-199204-11-2002

Onze American Akita reu Kenzo is helaas niet meer. Op vrijdag 1 november werd Kenzo ziek. Niet zo ziek dat je direct een arts inschakel maar hij was zichzelf niet. Sloom en kreunen bij het gaan liggen en het opstaan.
Op zaterdag werd er een opgezette buik zichtbaar en eigenlijk werd deze steeds dikker. Bij de dierenarts aangekomen werd geconstateerd dat hij erg veel pijn in de maagstreek moest hebben. Pijnstillers mee en medicijnen om de maag te ledigen. Afwachten wordt het dan.
De kleine hoeveelheden voeding die je hem toe dient komen er even later weer uit. Het is goed mis, zeggen onze gedachten tegen elkaar wanneer we elkaar aankijken.
Liggend op een kleed in de huiskamer horen wij Kenzo zachtjes kreunen. Hij is rustig, heel erg rustig.
Maandag 4 november terug bij de dierenarts. Na het maken van röntgenfoto's blijkt er een kwaadaardige tumor te zitten achter het hart. Deze heeft ervoor gezorgd dat het hart van Kenzo zo groot was geworden dat het bijna de hele borstkas vulde. Hierdoor konden de longen nog nauwelijks bewegen.
Geen moment van twijfeling hebben we gehad, eigenlijk hebben we het weekend gebruikt om afscheid van onze Kenzo te nemen.
We besluiten samen met de dierenarts om onze Kenzo niet meer wakker te laten worden. De kinderen hebben we het weekend voorbereid en deze zijn naar school en naar het werk gegaan nadat ze officieel afscheid van Kenzo hebben genomen. Ook zij beseffen dat wanneer ze thuis komen onze Kenzo er waarschijnlijk niet meer zal zijn.
Onze Kenzo, een reus van een American Akita, met een uitgesproken goed karakter is bijna 11 jaar geworden. Nooit ziek geweest en altijd het karakter behouden wat bij dit ras hoort. De roedelleider van onze kennel en een fantastische opvoeder van onze pups. Kenzo was een groot man!

Lieve vriend, vele jaren hebben wij van jou mogen genieten in de vorm van tentoonstellingen, gehoorzaamheid en ook behendigheid vond jij fantastisch.
Twee geweldige nestjes heb je voortgebracht met vooral prima karakters in de nakomelingen.
Nu mag jij rusten en hoef jij niet meer op te letten, want dat is wat een goede roedelleider doet. Zorgen dat er rust heerst in de roedel.
Kenzo, je hoeft niet meer op te letten of jouw menselijke roedel in gevaar is. Kenzo, je mag nu rusten.
Lieve Kenzo, bedankt voor al die geweldige jaren dat jij bij ons heb mogen zijn en dat wij van jouw geweldig sterke karakter hebben mogen genieten.
Bedankt dat jij ons zoveel heb weten te leren van hoe een hond daadwerkelijk hond behoort te zijn en te blijven.
Bedankt voor alle liefde die jij ons hebt gegeven. Bedankt dat wij door jouw karakter onze kennel zo groot hebben weten te maken!

Lieve Kenzo, rust nu zacht, beste vriend!
Joop en Astrid
Michel en Sabine

-------------------------------------------------------

Tonia en Bunny 6 november 2007 zijn jullie door de felle brand heengegaan
Samen met de 3 jonge poesjes waren jullie kansloos

Lieve Bunny, het spijt ons dat je maar 4 weekjes vanuit Amerika bij ons hebt mogen zijn
Ondeugend dat je was op de leeftijd van 6,5 maand hielden wij direct van jou
Voelde jij je ook direct helemaal thuis bij ons
Een beetje moeite had je met de poezen
En met Tonia lukte het al helemaal niet maar dat lag niet aan jou
Dankbaar zijn wij jou voor de vele liefde die je ons in korte tijd geven kon
Vergeef ons (Astrid, Sabine en Jurjen) dat wij de tijd niet meer hadden om jou te kunnen redden van deze vreselijke dood.

Lieve Tonia, meisje..meisje we hebben er geen woorden voor
Even kon jij niet bij je pupjes zijn omdat je niet van poezen hield
jouw eerste nestje, wat was je trots. Helaas mocht jij net geen 3 jaar worden
Alle hondjes waren buiten geweest, jij samen met je kindertjes
De beurt was het aan de poezen en daarom zaten jij en Bunny even in de bench
toen het noodlot toesloeg en wij in paniek jouw kindertjes naar buiten brachten
Vergeef ons (Astrid, Sabine en Jurjen) dat wij de tijd niet meer hadden om jou te kunnen redden van deze vreselijke dood.
De brand sloeg snel om zich heen en daardoor hadden wij geen schijn
van kans meer om jou, de poesjes en Bunny nog te redden.
We hebben het nog geprobeerd maar de vlammen, de hitte en de rook waren enorm
Wij hebben besloten jullie allen bij elkaar in één grafje te laten rusten

Lieve, lieve diertjes vergeef ons alsjeblieft dat wij jullie achter moesten laten
De rest van ons leven zullen wij jullie blijven missen, de pijn die we hierbij hebben zal moeten slijten
Onze troost vinden wij in de kindertjes van Tonia

Rust maar zacht lieve diertjes
Joop Astrid Sabine Jurjen Michel en Roos

-------------------------------------------------------

Het was een mooie zomer in 2002 toen we jou voor het eerst zagen samen met je broertjes en zusjes in Hidaard.(Friesland)
Direct kwam je op ons af en we waren gelijk stapel verliefd op jou. Wat een prachtig bolletje wol op 4 pootjes was jij.
Nadat we een aantal keren waren wezen kijken bij jou brak de grote dag aan dat je mee mocht naar huis.
Je moest wel even wennen in de auto maar vond het al snel erg gezellig en probeerde bij het baasje opschoot te kruipen wat niet mocht natuurlijk
omdat hij aan het rijden was. We reden naar Zonnemaire waar we Terror (je grote vriend) ophaalden bij het oppas adres.
Samen reden we naar huis en jullie lagen toen zo lief bij elkaar in de auto.
Eenmaal thuis ging je direct op ontdekkingsreis door de kamer en at je netjes je bakje voer leeg.
Heerlijk, wat was het fijn om jou als gezinslid te mogen hebben.
Je groeide op tot een prachtige mooie meid die ons zo ontzettend veel liefde en plezier gaf. De kinderen konden alles met je doen en je vond het allemaal prima.
Samen naar het strand en het bos, lekker rennen. Zwemmen vond je niet alles...tot je buik en dan gauw weer terug want dat was maar nat en koud.
Volop genoten we van jou tot dat je ruim 7 weken terug ineens door je achterpoten zakte...
Erg geschrokken en niet wetend wat het kon zijn hebben we toen de dierenarts gebeld waar we direct terecht konden gelukkig.

In eerste instantie geen idee wat er was maar een aantal zware pijnstillers en weer naar huis waar je wel van op zou moeten knappen...
helaas niet genoeg dus de volgende dag terug naar de dierenarts waar ze foto's hebben gemaakt van jou rug.....en dat was even onwijs schrikken.
Je ruggenwervel had op meerdere plaatsen ontzettend veel verkalking getoond en dat hield in dat door de weerhaakjes onderaan de verkalking,
je zenuwen werden afgekneld wat erg veel pijn gaf en je daardoor verlamd was geraakt aan je achterhand.
Zware medicijnen meegekregen die moesten helpen...en dat deden ze dan ook perfect!!
Na 3 weken was je weer helemaal de oude en liep je weer vrolijk naast Keano en de kinderwagen en speelde je weer met Terror.
Wat waren we ontzettend blij en gelukkig dat je weer beter was.....

Maar toen zag ik op vrijdag 17 april dat je toch weer ging slepen met je achterpoten en zelfs je voorpoten niet deden wat jij wou,
dat je weer veel moeite had met opstaan.
Maandag 20 april direct de dierenarts gebeld en die kwam om 11.30 bij jou kijken en schrok ervan hoeveel pijn je had en vertelde ons dat je weer achteruit was gegaan.
Een zware medicijnprik moest helpen en wanneer dat niet gebeurde moesten we rekening mee gaan houden dat je nooit meer de oude zou worden en of je ooit nog überhaupt zou kunnen lopen...dat was maar de vraag.Dinsdag wederom de dierenarts gebeld en die kon niets anders dan je zware medicijnen geven.
Om 17.00 uur heb ik direct je medicijnen opgehaald die je bij thuiskomst van mij direct kreeg. Maar helaas...het bracht geen resultaat

Woensdag 22 April werd je 's morgens wakker maar kon je niet eens meer je mooie koppie optillen...
Met veel pijn en moeite heb ik je naar buiten gedragen waar je direct alles liet lopen...je had de kracht niet om ook maar even op te kijken als Keano je riep
of de baas thuis kwam. We hebben je heel de middag zo goed en zo kwaad als het ging proberen te helpen maar je wou niet meer.
Eten wilde je op zich wel maar kwam er met dezelfde vaart weer uit en wanneer je dronk stikte je zowat...

Om 14.00 wederom gebeld en de arts zou om 16.30 komen kijken bij jou. Ze was wat later en wat deed jij om precies 16.30 uur....je tilt ineens je kop op
en begint je poten te wassen. Ik schrok ervan maar had ook meteen zo iets van...JA, ZE WIL NOG!!
Helaas was het maar voor een uurtje.
Om 17.00 was de arts er, die vertelde ons dat we rekening moesten gaan houden dat wanneer je voor het weekend niet iets beter zou zijn het het beste
was om je te laten gaan. Nadat ze een kwartier weg was zakte je weer weg...
Om 19.00 gaat de baas naar de tuin en ben ik boven met Keano. Wanneer ik terug beneden kom, het is dan 19.15 uur, lig je helemaal te schokken en komt
alles er aan alle kanten uit...Ik kon niets anders meer dan schreeuwen en huilen omdat ik wist wat me te doen stond.

Dave gebeld en besloten om de dierenarts te bellen dat het einde daar was ...het moeilijkste telefoontje in tijden. De assistente hoefde ik niets eens uit te leggen
waarom ik belde...ze wisten direct hoe laat het was...
Dave direct gebeld en verteld dat de dierenarts hier om 20.00 uur zou zijn.
19.45 uur, kwam Dave thuis en samen hebben we alleen maar naast haar gezeten, kroelen en tegen haar praten....
Normaal gesproken duurt het altijd heel lang als je ergens op moet wachten maar nu ging de tijd opeens zo ontzettend snel
Om 20.10 arriveert de dierenarts en ik krijg het spaans benauwd...NEE, IK WIL HAAR NIET LATEN GAAN!!!!
Verkrampt van alles houdt ik Shyra stevig vast en ze ligt heel rustig in mijn armen, alsof ze zeggen wil, het is goed zo...
Dan komt toch echt het moment dat de dierenarts alles tevoorschijn haalt en ik het niet meer hou..
Om 20.30 is Shyra heel rustig ingeslapen.

Lieve meid,
we missen je enorm en alwetend dat het beter is voor je, maakt dat de pijn iets minder maar het gemis is zo ongelofelijk groot.
Nooit meer kroelen, wandelen of even lekker stoeien...
We zullen je nooit vergeten CUBBIE...
Bedankt voor 6 prachtige jaren.

Dikke KUS
Vrouwtje, Baasje, Keano en een knuffel van je vriend Terror

-------------------------------------------------------

Lieve Kumo (wolkje)

In 1999 hebben wij jou mogen leren kennen en kwam jij in ons leven.
In 2006 moeten wij afscheid van je nemen.
Je was voor ons meer dan een hond.Een Kameraad, een vriend een maatje.
Je wilde nog zo graag maar je kon niet meer.Daarom doet het ons zo zeer dat wij jou moeten laten gaan.

Het leven zonder jou zal nu anders voor ons gaan.
Nooit meer samen in de auto weg.
Nooit meer samen lekker wandelen.
Nooit meer samen knuffelen, stoeien, raffotten.

De liefde die jij ons hebt gegeven is met geen pen te beschrijven en zullen wij nooit vergeten.

Lieve Kumo het is goed zo.
Lieve Kumo bedankt voor alles.
Lieve Kumo we zullen je missen.

Je baasjes: Dirk, Margreet en je vriendje Damian.

---------------------------------------------

Lieve Taira

Als klein wollig bolletje kwam jij op 2 augustus 2002 op de aarde,
naar wat later bleek voor ons van grote waarde.
Niet met de ambitie ooit naar tentoonstellingen te gaan,
heb jij daar dan toch wel menig keer gestaan.
Op weg om de titel Nederlands Kampioen te behalen,
was het in Zwolle op 17 september 2006 met nog een kwart punt te gaan, zéér balen.
Nu heb jij helaas geen kans meer,
niemand ziet jou namelijk ooit weer.
Na een korte periode van ziek zijn,
doet het ons allen heel veel pijn.
De mensen waar jij met heel veel plezier je trainingen heb gedaan,
stonden na het melden van jou dood met een traan.
Je vond het geweldig naar de trainingen te gaan Puppiecursus, gehoorzaamheid en GG1,
daar wilde jij altijd wel graag heen.
Je best deed je en soms was je ook lekkers dwars,
Maar je had toch wel heel wat in je mars.

Lieve Taira
Hopelijk heb jij je plek gevonden,
en zijn wij nog aan veel vragen gebonden.
Vergeten doen wij jou nooit
want jij bestond immers, ooit.
Een fantastische reu die ontzettend veel liefde heeft gegeven,
met een karakter van goud, al is het om het even.
In de dagen dat jij steeds slechter werd, die voorbij zijn gevlogen
hebben wij jou achter moeten laten in Utrecht waar een ieder jou zeker had gemogen.
Zaterdagochtend 5 uur ging de telefoon, Utrecht had een bericht,
dat jij je ogen in alle rust had gesloten, ja……..ze zijn werkelijk dicht.
Een schok ging door ons heen, wie had dit kunnen verwachten,
en waar zijn wij nu met onze gedachten….
Wij zijn bij jou lieve Taira
Rust in vrede ons lieve manneke, en laten we hopen dat de pathaloog-anatoom ons uitslag kan geven,
over wat jij hebt door gemaakt die paar dagen, met angst en beven.
Een speciale plek in ons hart zal voor jou altijd blijven bestaan,
en hebben wij jou dit geschreven met een heel dikke traan.

Robert, Tjitske, Cabbie en Daantje

--------------------------------------------